مدیریت منظر خیابان‌های تهران در دورة انقلاب اسلامی

نوع مقاله: ترویجی

نویسنده

دکتری معماری، دانشگاه تهران.

چکیده

خیابان‌های تهران بی‌شک از مؤثرترین عناصر شهری در تاریخ معاصر ایران طی وقوع انقلاب اسلامی در نیمه قرن چهاردهم شمسی است؛ چه قبل از آن که پرکشش‌ترین مکان‌ عمومی برای حضور جوانان در صحنه‌های انقلاب بود و چه پس از آن که تغییر نگاه ایدئولوژیک کشور، دیدگاه مدیریت شهری به خیابان را نیز متحول نمود : « آن حاشیه‏هاى اطراف تهران، آن زاغه‏نشین‏ها و آن چادرنشین‏هاى اطراف تهران بیشتر مورد نظر باشند تا قسمت شمال شهر؛ توجه به این قشر مستضعف از توجه بر قشر مرفه بیشتر باشد» (امام خمینی، ۱۳۵۸ : ۱۴۴). عمق این تغییرات تا حدی است که در بیرون، ناکامی‌های حاصل از ضعف مدیریت شهری به پای دیدگاه ایدئولوژیک نظام نوشته می‌شود؛ در داخل نیز موفقیت چشم‌گیری برای دستیابی به آرمانشهر انقلابی به دست نیامده است و خیابان در ام‌القرای اسلام یعنی تهران1، سهم بسزایی در احساس عدم مطلوبیت از شهر بر عهده دارد. این مقاله در صدد است با بررسی رویکردهای مدیریت شهری تهران طی چهار دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی، سیاست‌های مختلف ساماندهی خیابان را مورد تحلیل قرار دهد و منظر خیابان‌های تهرانِ پس از انقلاب را قرائت کند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Toward Revolutionary Streets?

نویسنده [English]

  • Mohammad Atashinbar
Ph.D. in Landscape Architecture, University of Tehran, Iran.
چکیده [English]

The streets of Tehran are, undoubtedly, one of the most effective urban elements in the contemporary history of Iran during the Islamic Revolution (the second half of the twentieth century); both in the pre-revolutionary period when the street was the favorite public place for presence of the youth in scenes of revolution and in the post-revolutionary period when ideological view of the country changed urban management approaches toward the street: « Slums where homeless people of Tehran live require more attention than the north of the city; the concentration should be on the poor more than the rich (Imam Khomeini, 1979: 144). » These changes were so profound that in abroad, failures due to urban management weakness were considered a result of ideological system faults. Simultaneously, inside the country, the new managements have not reached significant success towards achieving the revolutionary utopia; Streets are huge reason for dissatisfaction of Tehran residents. This article aims to study the tactics of street orientation in four decades of post revolutionary, through the analysis of urban management approaches in order to result into a reading of “street landscape” in Tehran.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Street landscape
  • Tehran
  • urban management
  • after the Islamic revolution