مروری بر مصوبه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در خصوص «ضوابط و مقررات ارتقاء کیفی سیما و منظر شهری»

نویسنده

کارشناس ارشد معماری منظر

چکیده

نگرش نوین «زمان‌– مکان»، نظامی جدید در تحلیل مسائل مربوط به محیط است که معنی جدید منظر را پایه‌ریزی می‌کند. منظر در این نگاه پدیده‌ای جغرافیایی و کالبدی نیست که تحلیل‌گر به تفسیر ویژگی‌های مورفولوژیک و ریخت‌شناسانه آن بپردازد. تعاریف نوین از منظر، مبین ضرورت اصلاح دیدگاه‌ها و روش‌های عامیانه در این زمینه است.
امروزه منظر با تعاریف جامع و دقیق‌تر به‌عنوان آینه فرهنگ و تاریخ که ابعاد فرهنگی‌– اجتماعی و زیباشناسانه دارد، مطرح شده است. در بررسی منظر، روابط و تحولات، مورد نظر قرار می‌گیرند و بر این اساس منظر جلوه‌گاه ارتباط انسان و محیط پیرامون او از گذشته تا حال شناخته می‌شود. با تعریف امروز، منظر یک شیء نیست و لذا برای درک آن، دانستن اینکه چگونه اجزای محیط با یکدیگر ترکیب می‌شوند و یا با عملکرد  فیزیولوژی ادراک می‌توان آشنا شد، کفایت نمی‌کند؛ بلکه فراتر از ریخت‌شناسی محیط، لازم است تمایزهای فرهنگی‌– اجتماعی و تاریخی ادراک را نیز شناخت. منظر در دنیای امروز موجودی زنده و پویا انگاشته می‌شود که از یک سو متأثر از انسان و نحوه زیست اوست و از سوی دیگر با شکل خود و تداعی خاطراتی که در زمان‌های طولانی بر بستر آن روی داده است، بر تمدن، فرهنگ و نوع زیست آدمیان اثر می‌گذارد. از این رو جداکردن عین از ذهن در تعریف منظر ممکن نبوده و منظر به هیچ روی عینیتی مستقل از انسان نیست.
منظر تنها عنصری عینی که متشکل از اجزای طبیعی باشد، شناخته نمی‌شود بلکه عنصری ذهنی و فرهنگی است که شکل‌گیری آن در اذهان مردم با دخالت تاریخ، اعتقادات دینی و اسطوره‌ای، اقلیم، سنت زیست و امثال آنها بوده است. در این تعریف از منظر است که منظر ایرانی با نمونه ژاپنی و فرانسوی خود تفاوت پیدا می‌کند.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

-

نویسنده [English]

  • Leila Soltani
M.A in Architecture
چکیده [English]

-

کلیدواژه‌ها [English]

  • -
- (1386) سند مصوب طرح جامع شهر تهران -
- (1387) مصوبه شماره 55019/310/300 مورخ 29/10/1387 شورای‌عالی شهرسازی و معماری ایران در خصوص "ضوابط و مقررات ارتقاء کیفی سیما و منظر شهری.