نقش پوشش گیاهی در شکل‌گیری ناهنجاری‌های اجتماعی و میزان احساس امنیت در پارک‌های شهری، نمونه موردی: پارک شوش، منطقۀ 12 تهران

نوع مقاله : مقالۀ پژوهشی

نویسنده

شهرداری تهران، ایران.

چکیده

در این گفتار موضوع اصلی بررسی نقش پوشش گیاهان بر ناهنجاری‌های اجتماعی و هدف از آن افزایش حس امنیت با کاستن از جنبه‌های منفی پوشش گیاهان در پارک‌های شهری است. ویژگی شاخص این پژوهش تجربۀ عملی (امکان ایجاد تغییر در پوشش گیاهی و ساختار اجرایی پارک) با تجزیه و تحلیل داده‌ها به روش تحقیق کیفی است. به همین منظور چهار مرحله طی شده است: مطالعات کتابخانه ای، مطالعات میدانی برای شناخت وضعیت موجود و ویژگی‌های پوشش گیاهی پارک مورد بحث (پارک شوش در تهران) و ارتباط آن با میزان ناهنجاری‌های اجتماعی و احساس امنیت، به کار گرفتن دستاورد پژوهش‌های نظری کسب‌شده در تغییر در پوشش گیاهی پارک شوش تهران و سنجش میزان موفقیت طرح در کاهش ناهنجاری‌های اجتماعی و ارتقای احساس امنیت در آن، براساس شیوۀ تجزیه و تحلیل کیفی برگرفته از روش تحقیق کیفی در علوم انسانی دکتر محمدرضا حافظ نیا. بنابراین در این تحقیق کیفی، نوع پوشش گیاهان به عنوان متغیر مستقل و رفتار کاربران به عنوان متغیرهای وابسته در نظر گرفته شد. با بررسی‌های انجام‌شده و به منظور افزایش احساس امنیت در پارک شوش (به عنوان یکی از پارک‌های حوزۀ مدیریت شهری نگارنده در منطقه 12 شهرداری تهران)، براساس احکام مستخرج از رویکرد CPTED، تغییراتی در پوشش‌های گیاهی پارک ایجاد شد. در پی این تغییرات، کارت‌های پلان گرافیکی تطبیقی که مکان‌های وقوع ناهنجاری‌های اجتماعی در پلان پارک شوش را قبل از تغییرات در پوشش گیاهی (در بهار سال 1385) و بعد از آن (در بهار سال 1387) نشان می‌دهد؛ تهیه و ترسیم شد. این بررسی تطبیقی نشان داد که با ایجاد این تغییرات در پوشش گیاهی پارک شوش وقوع ناهنجاری‌های اجتماعی در این پارک به صورت محسوسی کاهش پیدا کرده و احساس امنیت افزایش یافته است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Role of Vegetation in Formation of Social Anomalies and Perceived Safety in Urban Parks, Case study: Shush Park in District 12 of Tehran

نویسنده [English]

  • Seyed Mohammad Ali Mohammadi
Municipality of Tehran. Iran.
چکیده [English]

This study attempts to investigate "The Role of Vegetation on Social Abnormalities". It aims ultimately to increase the sense of security by reducing the negative aspects of vegetation in urban parks. This research focuses on creating sensible experience for urban park’s consumers. To this purpose, first theoretical studies is reviewed, then field studies and recognizing the current situation of vegetation in Shush Park in Tehran and finding its relationship with the level of social anomalies and the feeling of security, after that making a change in the vegetation and uses in this park by benefiting from the research achievements in the previous two stages, and finally measuring the success rate of the research project by qualitative research method is maintained. Basically, the type of plant cover is as an independent variable and user behavior as a dependent variable. As a result, it is vital to boost the feeling of security in Shush Park, and also to change the park's vegetation. Therefore, to better understand this study the graphic plan cards are included at the end. Each graphic plan card shows the location of social anomalies in Shush Park before and after vegetation changes in the spring of 2006 and 2008. This comparison clarifies that the vegetation of Shush Park reduces the occurrence of social anomalies and increases the sense of security.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Vegetation
  • social anomalies
  • Sense of security
  • urban park
 آشوری، داریوش. (۱۳۹۸). دانشنامۀ سیاسی (فرهنگ اصطلاحات و مکتب‌های سیاسی). تهران: مروارید.
پوشش گیاهی (بی. تا). تاریخ مراجعه: 12/4/1398، قابل دسترس در: https://www.zistonline.com/tag/%D9%BE%D9%88%D8%B4%D8%B4-%DA%AF%DB%8C%D8%A7%D9%87%DB%8C/1
حافظ‌نیا، محمدرضا. (1392). مقدمه‌ای بر روش تحقیق در علوم انسانی. تهران: انتشارات سمت.
حامی، احمد. (۱۳۹۷). ارتباط بین الگوهای کاشت گیاهان و ادراک امنیت در پارک‌های شهری (مطالعه‌موردی تبریز، ایران). جغرافیا و برنامه‌ریزی، 22(65)، 101-116.
رویکرد CPTED (بی. تا). تاریخ مراجعه: 12/4/1398، قابل دسترس در:. http://www.cpted.net/
غفاری، علی؛ نعمتی مهر، علی و عبدی، ثمانه.  (1392). تکامل رویکرد پیشگیری از جرم مبتنی بر طراحی محیطی در خلق امنیت محیطی (CPTED) در محیط‌های مسکونی. مسکن و محیط روستا، 32(144)، 3-16.
محمدی حمیدی، سمیه؛ کلانتری، محسن و ویسیان، محمد. (1394). تحلیل وضعیت نورپردازی و ارزیابی ایمنی فضاهای شهری با استفاده از راهبردهای CPTED و مدل ارزیابی Safety Audit (مطالعه‌موردی: پارک ملت شهر زنجان). پژوهش‌های جغرافیای برنامه‌ریزی شهری، 3(3)، 325- 345.
نظم‌فر، حسین؛ علوی، سعیده و عشقی چهار برج، علی. (۱۳۹۷). ارزیابی امنیت در فضاهای عمومی شهری (نمونۀ موردی: پارک‌های شهر تهران). برنامه‌ریزی و آمایش فضا (مدرس علوم انسانی)، 22(2)، 133- 165.
Colquhoun, I. (2004). Design out crime: creating safe and sustainable communities. Oxford, England: Elsevier Architectural Press.
Jannson, M., Fors, H., Lindgren, T.& Wistrom, B. (2013). Perceived personal safety in relation to urban woodland vegetation – A review. Urban Forestry & Urban Greening, 12(2), 127-133.
Kang, S.J. (2013). Crime prevention in ethnic areas focusing on crime prevention through environmental design. Journal of Building Construction and Planning Research, 1(1), 14-23.
Kuo, F. E. & Sullivan, W. C. (2001). Environment and crime in the inner City: Does vegetation reduce crime?, Environment and Behavior, 33(3), 343-367.
Lis, A., Pardela, L., Can, W., Katlapa, A. & Rąbalski, L. (2019). Perceived danger and landscape preferences of walking paths with trees and shrubs by women. Sustainability, 11(17), 1-22.
Leong, K. & Sung, A. (2015). A review of spatio-temporal pattern analysis approaches on crime analysis. International E-Journal of Criminal Sciences, 9, 1-33.
Maruthaveeran, S. (2014), A Socio-ecological exploration of fear of crime in urban green spaces: A case in Kuala Lumpur, Malaysia. Urban Forestry & Urban Greening, 13(1), 1-18.
Sakip, S. R & Abdullah, A. (2012). Measuring crime prevention through environmental design in a gated residential area: A pilot survey. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 42, 340-439.
Troy, A. R., Grove, J. M., O'Neil-Dunne, J. P.M., Pickett, S.T.A. & Cadenasso, M. L. (2007). Predicting opportunities for greening and patterns of vegetation on private urban lands. Environmental Management, 40(3), 394-412.