پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Garden, Narrated By the Painter باغ به روایت نقاش 3 3 15310 FA سید امیر منصوری استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران 0000-0002-2865-6859 Journal Article 2015 12 22 Gardens in Persian miniatures are portrayed in a fairy location. Wall is an important element separating the garden from its surroundings by a cutting edge. Waterfront is conveniently located next to it. Looking from above, we will see the waterfront as a pond with fish and birds in. Adjacent to the waterfall, there is a royal court where the masters or mistresses are sitting and chattering. The architecture of other parts is not clear, though they mirror some of minor features of garden and the nearby. Cypresses and blossoms decorate the garden. Figures are being entangled to the elements of the garden. The garden as a concept in its painter’s mind is a scenery decorated by water and green view. The concept that mankind uses to perceive the nature and find his own status. Garden, as a symbol of ecstasy, is a place where human intermixes with nature. That is why romantic relationships and friendly reunions are generally held at such a scene. Garden also reflects the desire of human or nature for ascending through the unknown to see his or its dream world. Garden is sensational scenery of relationship between human and nature, an inner place separated from outside by a wall. This implies that wall in a Persian painter’s viewpoint is a code full of definitions. The image on the cover of this issue is an antique Miniature drawn at 539-549 A.H. based on the story "Solomon and Balkis" of "Haft Awrang" by Jami. تصویر باغ در مینیاتور ایرانی، اغلب، گزیده‌ای از کل باغ است در موقعیت‌هایی غیرواقعی. مهم‌تر از همه، دیوار باغ است که با خطی بُرنده، محیط باغ را از بیرون آن جدا می‌کند. سپس آب‌نما، که غالباً به‌صورت پلان از بالا دیده می‌شود با ماهیان و پرندگانی که روی آن شنا می‌کنند، بعد، سراپرده‌ای که شخصیت اصلی بر تختی در آن نشسته و در آخر بخش‌هایی از عمارت‌های باغ که بی‌آنکه تصویر واضحی از معماری به دست دهد، پنجره‌هایی را به روی باغ و بلکه بیرون آن می‌گشاید. درختانی خاص، همچون سرو و شکوفه پشت‌صحنه را آرایش می‌کنند. شخصیت‌های داستان در لابه‌لای عناصر باغ چیده می‌شوند. می‌توان مفهوم باغ را در نظر هنرمند نقاش چنین قرائت کرد : باغ، صحنه‌ای آذین‌شده از آب و منظره سبز است که آدمیان برای حظ بصر و فهم طبیعت، در آن و بر آن، جایگاه‌هایی برای خود برپا می‌کنند. باغ، منظر اختلاط انسان و طبیعت است و جای سرخوش. روابط عاشقانه، دیدار دوستان و بار عام در چنین منظری رخ می‌دهد. باغ جای نظر است به انسان و به طبیعت؛ تا از آن راه به عالمی ناشناخته و مطلوب صعود کند. باغ، صحنه‌ای شورانگیز از ارتباط‌های انسان و طبیعت است. و نکته مهم آن‌که این صحنه، همیشه منظری درونی است که با دیواری از دنیای بیرون، که جای تأمل نیست، جدا گشته است. دیوار، به‌عنوان عنصر فعال و اصلی صحنه روایت باغ، وظیفه تبیین دو دنیای درون و بیرون را به عهده دارد. دیوار باغ نزد هنرمند نقاش، رمزی است که معنا در درون آن یافتنی است. تصویر روی جلد این شماره، مینیاتور «سلیمان و بلقیس» اثر «قدیمی» است که در سال 539-549 ه.ق. ترسیم شده و مربوط به روایت هفت اورنگ «عبدالرحمان جامی» است.

http://www.manzar-sj.com/article_15310_83737bd24629509312dfb95953407119.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Phenomenology of the Surrounding Wall in Persian Garden پدیدارشناسی دیوار در باغ ایرانی 6 13 15311 FA سید امیر منصوری استادیار دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران 0000-0002-2865-6859 Journal Article 2015 12 22 Gardening Art is an outcome of Iranian civilization and culture which its elements and principles has not been revealed completely yet. Besides the main street and streamlets, Persian garden is composed of some other elements which their entity and role in creating the garden should be recognized. Surrounding wall, which has been repeated in all samples of authentic Persian garden is a kind of mixture of iconic cultural complexity and functional simplicity elements. Surveying the wall as a conspicuous element can reveal some secrets in Persian gardening style and its role in landscaping. Wall is a multi-conceptual element which its application to enclose the garden, regardless of its functional benefits, has an important role in creating an Iranian identity for the garden, as Persian Garden is an arena for illustrating the nature and human’s pondering in verses of cosmos. Due to the audience mentality and the landscape (and space) capacity, this field needs to adhere to certain traditions which this wall is among the most important ones. هنر باغسازی ایرانی، محصولی از فرهنگ و تمدن ایرانیان است که عناصر و اصول آن به‌اندازۀ کافی شناخته‌نشده است. غیر از خیابان اصلی یا جوی آب روان، باغ ایرانی از عناصری تشکیل می‌شود که باید هویت و نقش آن‌ها در ایجاد مفهوم باغ بازشناسی شود. دیوار محوطه، که در همۀ نمونه‌های اصیل باغ ایرانی تکرار می‌شود، از آن دست عناصری است که میان ساده‌اندیشی عملکردی با پیچیدگی فرهنگی نمادین سرگردان است. مطالعۀ دیوار به‌مثابه یک «پدیدار» تا حدی از اسرار ماهیت و نقش آن در تولید سبک باغ ایرانی رمزگشایی می‌کند. دیوار، عنصری چند مفهومی است که به‌کارگیری آن برای محصور کردن باغ، فارغ از فواید کارکردی آن، نقش ارزنده‌ای در ایجاد معنا و هویت ایرانی باغ دارد؛ چه، باغ ایرانی عرصه‌ای برای تأمل در طبیعت و نظر بر آیات هستی است. این عرصه با توجه به خصوصیات ذهن مخاطب و ظرفیت‌های منظر (و فضا) نیاز به رعایت آداب خاصی دارد که دیوار از زمرۀ مهم‌ترین آن‌هاست.

http://www.manzar-sj.com/article_15311_e3d3df46b70f76b21404bf38e34f3802.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Iranian Shârbâgh; The Position of Persian Garden in Urban Landscape شارباغ ایرانی، جایگاه باغ ایرانی در منظر شهری 14 21 15312 FA مهدی شیبانی استاد معماری منظر / دانشگاه شهید بهشتی مریم اسماعیل‌دخت پژوهشگر دکتری معماری منظر / دانشگاه تهران Journal Article 2015 12 22 The arrangement rhythm of urban grains in traditional cities of Iran are formed in accordance with the water supply system of the cities and villages. In this regard, Persian gardens play a key role in formation of city structure and urban landscape of traditional cities as well as incorporation of architectural grains , green infrastructure and green natural organs of the city. The triple factors of water, vegetation and architectural grains can be identified as the main factors in formation of Iranian traditional city structure. The current research studies Persian Shârbâgh or Persian city garden in order to discover the relation between these triple factors in formation of sustainable landscape in traditional cities and the role of Persian garden as a key factor in formation of Persian city gardens. The interaction of these triple factors results into formation of city structure and creation of a green belt in peripheral parts of the city. This is enabled by the presence of gardens and fields as well as the existence of architectural grains that can be considered as green grains since they are all considered courtyard houses and garden houses. Not only does this arrangement provide a desirable micro climate in an undesired context, but also it creates a sustainable landscape within a sustainable composition and allows an interaction which enables a full productivity of nature by human and offers a perpetual life of the traditional cities. Here, an exploratory method based on field observations and aerial and satellite photographs are used. The results indicate that the urban landscapes of past Iranian cities were formed in a combination of water, vegetarian and architectural grains which provided an apt microclimate in houses and cities and resulted in a unique, appropriate, functional and aesthetic rhythm in cities. در شهرهای سنتی ایران، ریتم قرارگیری دانه‌های شهری بسته به شیوه تأمین آب شهرها شکل گرفته است. در این میان باغات ایرانی نقشی کلیدی در شکل‌گیری پیکره شهر و منظر شهرهای سنتی داشته و عامل پیوستگی دانه‌های معماری، زیرساخت‌های سبز و اندام‌های طبیعی شهر به شمار می‌رود. سه عامل آب، گیاه و دانه‌های معماری ساختار و پیکره شهرهای سنتی ایران را شکل داده است. پژوهش حاضر «شارباغ» ایرانی یا همان باغ شهر ایرانی را مورد مطالعه قرار می‌دهد و به دنبال کشف رابطه میان این سه عامل در شکل‌گیری منظر پایدار شهرهای سنتی و جایگاه باغ ایرانی به عنوان عنصر کلیدی در شکل‌گیری باغ شهرهای ایران می‌باشد. حاصل تعامل این سه عامل، شکل‌گیری ساختار شهر و ایجاد کمربندی سبز اطراف شهرها به واسطه باغات و مزارع و تبدیل دانه‌های معماری به دانه‌های سبز به واسطه حیاط باغ‌ها و خانه باغ‌های شهری است. نتیجه این اندیشه ایجاد یک میکروکلیمای مناسب در مایکروکلیما و بستری نامناسب است. از طرفی این عناصر در ترکیب و تعاملی پایدار منظری پایدار را ایجاد کرده‌اند که در آن نه تنها بهره‌وری کامل از طبیعت به واسطه انسان انجام شده بلکه حیاتی جاودان به شهرهای سنتی بخشیده است. روش تحقیق در این پژوهش به گونه اکتشافی، مبتنی بر مشاهدات میدانی و عکس‌های هوایی و ماهواره‌ای می‌باشد. نتایج حاکی از آن است که منظر شهرهای سنتی ایران در ترکیبی کاربردی از آب، گیاه و دانه‌های معماری شکل‌گرفته که علاوه بر ایجاد محیطی مطلوب در شهر و در خانه‌ها ریتم مناسب و منحصر به فردی را به هر شهر داده که در عین زیبایی، کاربردی نیز است.

http://www.manzar-sj.com/article_15312_09f6f87f06f60e9a8d8f633c84c381f2.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Funerary Landscape in Pre-Mughal Delhi Sultanate (1206-1555) منظر ترحیمی در پادشاهی دهلی، الگوی چهارباغ در منظر ترحیمی پیش از مغول (1555-1206 م.) 22 31 15313 FA ایو پورتر استاد هنر اسلامی / دانشگاه مارسی Journal Article 2015 12 22 Funerary architecture in Pre-Mughal India offers numerous examples of forms and settings, including gardens. The concepts of these burials are probably connected with the habit of ziyarat or visiting the tombs, i.e. those of saint patrons such as the Chishti’s, but also of ancient kings. From early 13th to mid 16th century, the evolution of landscape and architecture followed a contrasted line, both in scale and setting. The goal of this paper is to highlight a few hints on the anthropology and architecture of funerary landscape in the Delhi sultanate. معماری ترحیمی در هندِ دوران پیش از مغول، نمونه‌های بی‌شماری از فرم‌ها و فضاها ازجمله باغ‌ها را شامل می‌شود. مفاهیم شکل‌دهنده به این خاک‌سپاری‌ها به‌صورت قابل‌توجهی در ارتباط با عادت و رسوم زیارت یا همان بر سر مزار رفتن است. ازجمله آنچه در مقابر افراد بزرگ و مقدس مانند مقابر بزرگان چشتیه‌ (chishti) و همچنین پادشاهان باستان می‌بینیم. در هند از اوایل سده 13 تا میانه سده 16، سیر تحول منظر و معماری در مسیری متضاد با یکدیگر، هم در مقیاس و هم در فضاها پیشرفت. مناظر ترحیمی (فرم، مکان و نحوه قرارگیری و ...)‌ رابطه نزدیکی با رسم و آئین‌های خاک‌سپاری و درواقع مردم‌شناسی دارد. مرگ، خاک‌سپاری و مجلس یادبود هویت را نشان می‌دهد؛ انتخاب سایت خاک‌سپاری، سبک و موقعیت مقابر، همراه با شیوه‌ای که مراسم ترحیم سازمان‌دهی شده و گرامی داشته می‌شده است، به بازسازی روابط دودمانی و زنده نگه‌داشتن خاطره‌شان کمک می‌کند. هدف این مقاله تأکید بر چند نکته در ارتباط به انسان‌شناسی و معماری منظر ترحیمی (باغ مقبره) در قلمرو سلاطین دهلی است. این مقاله با اشاراتی به رابطه مردم شناختی و معماری منظر ترحیمی در دوره سلاطین دهلی و برشمردن نمونه‌هایی از مناظر آرامگاهی شبه‌قاره هند از ۱۲۰۶ م تا ۱۵۵۵ م، سیر تحول فضاهای آرامگاهی از تک بناهای کوچک تا مجموعه‌های آرامگاهی با محورهای تعریف‌شده در بافت شهری و باغ‌های چهارقسمتی (چهارباغ) را نشان می‌دهد. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که آثار تقسیمات چهارتایی معروف به چهارباغ در منظرهای ترحیمی (باغ مقبره‌ها) در هند دوران پیش از مغول وجود داشته است و شکل‌گیری مجموعه‌های آرامگاهی با بناهای مقابر در میانشان در اواخر این دوره ارتباط مستقیم با تغییر مراسم و مقیاس آن دارد.

http://www.manzar-sj.com/article_15313_43303a6b28a9ac364c40baec04aa5559.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Pavilion In Persian Gardens; A Review on Nine-part Pavilions معماری کوشک، کوشک‌های نُه قسمتی در باغ ایرانی 32 39 15314 FA حشمت‌الله متدین استادیار دانشکده معماری، دانشگاه تهران رضا متدین پژوهشگر دکتری معماری / مدرسه عالی معماری پاریس-ملکه Journal Article 2015 12 22 The Pavilion can be outlined among the most important architectural identity elements in Persian gardens. Usually these structures were built in the middle of the garden and at the confluence of two longitudinal and transverse axes in such a way that it could be seen from four sides to maximize the geometrical composition of the Persian four-garden. Although relatively different reasons for the formation and structural categorization of these architectural spaces can be seen in Persian gardens. Nine-part divisions in Iranian pavilion are of an extensive use. This type of architecture is the result of the fusion of three basic requests in architecture: Attention to beauty, function and stability. Thus, the right mix of volumes, adds to their beauty. The existence of hierarchy to achieve empowerment for the palace’s performance and also the inhibition of central thrust loads, have made significant contributions to the sustainability of these Persian environments. On the other hand, this plan has strengthened the permanent request of centralization in four-part buildings, adorned Persian gardens from the Achaemenids period so far in two major forms of introvert and extravert. In this article firstly the need for such spaces in the existence of hierarchies and response to promotional aspects of palaces is demanded. Another question is that, in the same condition and in the heart of the Persian garden, why is this map implemented sometimes completely closed (Châhâr-Sofe), at times a combination of closed and semi-open spaces (Hasht-Behesht) and in rare cases like the central building of Qajar palace in Tehran, completely semi-open (Canopies)? The results of this study show that the existence of four homogeneous facades that open to the axis of the charbâgh, empowered the architectural mass over the mass of landscape and helped their coalescence and spatial fusion and in general, the hierarchical architecture in the heart of a four-garden structure would not have a better answer than a nine part space. Also it seems that, on one hand, a climatic-seasonal usage and on the other, paying attention to the bio-ritual and occasionally ceremonial functions, in order to meet the demands of the governments, are among the main reasons for these changes. کوشک مهمترین عنصر معمارانه در باغ های ایرانی و نشان‌دهنده نهایت ذوق و هنر ایرانی در ترکیب باغ و بناست. معمولا این بناها را در فضای میانی باغ و در محل تلاقی دو محور طولی و عرضی به گونه ای می ساختند که از چهار طرف دیده شده و تاثیر ترکیب هندسی چهارباغ ایرانی را دوچندان کند. اگرچه به‌لحاظ شکل‌گیری و دسته‌بندی ساختاری، گونه‌های نسبتاً متفاوتی از این فضاهای معمارانه در ترکیب باغ‌های ایران دیده می‌شود. با این وجود گونه بناها با تقسیمات نه قسمتی در کوشک باغ های ایرانی استفاده ای پر دامنه‌ای دارند. این گونه معماری حاصل آمیزش سه خواست اساسی معماری، یعنی توجه به زیبایی، عملکرد و ایستایی است به نحوی که با ترکیب مناسب احجام، به زیبایی هر چه بیشتر آنها افزوده می‌گردد، وجود سلسله مراتب برای نیل به قدرت بخشی به عملکرد کاخ و همچنین مهار بار های رانشی حجم میانی کمک شایانی به پایداری این فضای ایرانی نموده است. اینکه چرا این گونه از معماری خاص ۹ قسمتی در باغ های ایرانی از اقبال فراوان در طول تاریخ از دوره هخامنشی تا قاجار برخوردار شدند؟‌ سوالی است که این نوشتار به دنبال پاسخ گویی به آن است. سوال دیگر این است که در شرایط یکسان و در قلب چهارباغ ایرانی چرا این نقشه بعضا به صورت کاملا بسته (چهارصفه) و در پاره ای از مواقع ترکیبی از فضاهای بسته و نیمه باز به صورت نقشه هشت بهشت و در مواردی اندک همانند عمارت مرکزی قصر قاجار در تهران به شکل کاملا نیمه باز (آلاچیقی) اجرا شده است؟ می توان اینگونه نتیجه گرفت که وجود چهار نمای همگن که به محور های چهارباغ باز می شود، به قدرت بخشی توده معماری بر توده منظر و همچنین یکی شدن و ادغام فضایی آن ها کمک شایانی نموده است و اصولا معماری سلسله مراتبی در قلب ساختار چهارباغ، جوابی مناسب تر از فضای نه قسمتی نخواهد یافت. همچنین نحوه استفاده اقلیمی-فصلی از یک سو و توجه به عملکرد زیستی-تشریفاتی و بعضا مراسمی، جهت جوابگویی به خواسته های حکومت ها را می توان از دلایل عمده تفاوت ساختاری این کوشک ها در قلب چهار باغ ایرانی برشمرد.

http://www.manzar-sj.com/article_15314_e1517246f55a92dc53dd2133ebb12837.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Royal Residence of Abbāsābād in Māzandarān: The "Pleasure Corner" of Shāh Abbās I اقامتگاه شاهی «عباس آباد»، «گوشۀ عیش» شاه‌ عباس اول در مازندران 40 47 15315 FA ژان-دومینیک برینیولی دکتری تاریخ هنر و باستان‌شناسی / دانشگاه پرووانس فرانسه Journal Article 2015 12 22 Among Shâh ‘Abbâs I’s palaces in Mâzanderân, the ‘Abbâsâbâd estate is outstanding by its original features: it linked an informal garden, the elements of which are loosely assembled around an artificial lake to a formal space, on higher grounds, with a geometrical outlay, more common in the art of Persian gardens. The coexistence of these juxtaposed parts and the close relation of the residence with the surrounding forest, the lack of outside walls customary in Persian gardens, hint at an original relation of some Safavid gardens with the natural landscape i.e. a will to “reproduce” or “preserve” nature in its wilder aspects, with the intent, not of building a great Royal garden, but rather, a simple hunting residence: a gusheh-ye ‘eysh-e shâh, a "pleasure corner for the king". در میان کاخ‌های شاه‌عباس اول در مازندران، عمارت عباس‌آباد به جهت ویژگی‌های بارزی که دارد، قابل‌توجه است. این عمارت را می‌توان محل تلاقی باغسازی غیررسمی و باغسازی رسمی دانست؛ چنانکه در آن یک دریاچۀ مصنوعی که عناصر باغسازی آزادانه اطرافش شکل‌گرفته‌اند و فضایی کاملاً هندسی که با ارتفاع از سطح دریاچه قرارگرفته، به هم متصل می‌شوند. همزیستی این دو بخش و ارتباط نزدیک این اقامتگاه با طبیعت جنگلی اطراف، نمایانگر نوعی ارتباط اصیل میان برخی از باغ‌های صفوی با منظر طبیعی است؛ رابطه‌ای که به‌صورت تمایل برای «حفظ» یا «بازتولید» طبیعت با ویژگی‌های بکر و رام نشدۀ آن بروز می‌کند. ازاین‌روی در عباس‌آباد بهشهر به‌جای یک کاخ سلطنتی باشکوه، اقامتگاه شکاری ساده‌ای ساخته می‌شود که گوشة عیش شاه‌عباس اول است.

http://www.manzar-sj.com/article_15315_83ab0b13719ba7c929a84678b92ed5c0.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 The Complex of Water, plant and Nazargâh Looking for an Archetype of Persian Garden همنشینی آب، گیاه و نظرگاه، به دنبال کهن‌الگوی باغ ایرانی 48 55 15316 FA وحید حیدرنتاج دکتری معماری / استادیار دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران اسحق رضازاده کارشناس ارشد معماری / مربی دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران 0000-0003-2901-2286 Journal Article 2015 12 22 Despite the comprehensive study especially during recent years in regard with phenomenon of Persian garden, the unknown dimensions and discrepant issues are so much; regarding formation and geometry of Persian garden. In between, the Châhârbâgh’s pattern which knows it;” garden is consequences of two orthogonal axes with existence a palace in confluence location of axes”, introduced as archetype of Persian garden by citing some of evidence; like designs of cruciform inscription and descriptions of paradise where Adam driven from there; This idea had criticized by some researchers in recent years. Current article criticizes common archetype of Châhârbâgh as viewer is on the vision point where perception by user is impossible and more importantly; it’s not able to justify all Persian garden forms. By question about how formation the human, water and trees relations in Persian garden and also be able to justify various of developed forms in Persian garden; hence this article is going to introduces the existence hidden pattern in Persian garden that be able to justify all developed forms of Persian garden. Researching about Persian garden elements and how space usage and Iranian’s specific aesthetic are indications concerning existence of triplet pattern water, plants and Nazargâh (Belvedere) in Persian garden; that effort in all of physical species was toward utilizing water and plant perspectives from the location like Nazargâh as most important of natural elements. علی‌رغم مطالعات بسیار در مورد باغ ایرانی و وجوه مختلف آن خصوصاً در دهه‌های اخیر، ابعاد ناشناخته و مورد اختلاف در باب دلایل شکل‌گیری و هندسه باغ بسیار زیاد است. در این بین الگوی چهارباغ، که باغ را حاصل دو محور متعامد با وجود کوشکی در محل تقاطع می‌داند، با استناد به برخی شواهد چون نقوش برجسته چلیپایی و توصیف از بهشتی که آدم ابوالبشر از آن رانده شده‌است، به عنوان کهن الگوی باغ ایرانی معرفی شده‌است. در سال‌های اخیر این تفکر توسط برخی از محققین مورد نقد قرار گرفته‌است. در واقع، وجود الگوهای مختلف برای یک پدیده مانند باغ ایرانی نشان از ناتوانی پاسخگویی یک الگوی شکلی ثابت برای آن پدیده است، لذا شایسته است تلاش‌ها در جهت کشف الگوی پنهانی باشد که بتواند انواع گونه‌های شکلی را تولید نماید. مقاله با سوال از چگونگی شکل‌گیری رابطه انسان، آب و درخت در باغ ایرانی به دنبال یافتن کهن الگویی برای باغ ایرانی است که توجیه‌کننده انواع فرم‌های توسعه‌یافته باغ ایرانی نیز باشد. هدف غایی این نوشتار به دنبال معرفی الگوی پنهان باغ ایرانی از ورای بررسی رابطه انسان، آب و درخت در نمونه‌ها و فرم‌های متنوع باغ ایرانی است. نتایج تفحص در عناصر باغ ایرانی، نحوه استفاده از فضاهای آن و زیبایی‌شناسی خاص ایرانی، حاکی از وجود و تکرار الگوی سه‌گانه آب، گیاه و نظرگاه در باغ ایرانی است که تلاش در همه گونه‌های کالبدی بهره‌مندی از منظر آب و گیاه، به عنوان مهمترین عناصر طبیعی، از روی مکانی به عنوان نظرگاه است.

http://www.manzar-sj.com/article_15316_0a94234e0f6cc54155bf0f806aa1aac2.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Indo-Iranian Gardens: Garden Sites in the Deccan in Southern India منظر هندی- ایرانی، باغ‌های دِکَن در جنوب هند 56 65 15317 FA علی اکبر حسین دکتری مطالعات منظر / رئیس دانشکدۀ معماری و محیط، دانشگاه نظیر حسین، کراچی، پاکستان. Journal Article 2015 12 22 The paper examines some sixteenth and seventeenth-century Indo-Iranian garden sites of the Deccan in southern India. It argues that terrain and water management practice in southern India resulted in a landscape expression that differed markedly from that in northern India and Iran. The gardens of the Deccan, located near large water storage tanks, were responses to the geographical context and to native cultural practice. This is strongly suggested in the evidence of water pavilions and the detailing of water edges at, or near, Bijapur, in the sultanate of the Adil Shahs. The placement of palaces on hills overlooking expanses of water and gardens, as at Hyderabad and Golconda, in the sultanate of the Qutb Shahs, was also a contextual response. Gardens were enjoyed during the season of the rains, at Bijapur as well as at Golconda/Hyderabad. Although ladies accompanied the sultans during their visits to gardens, gardens specifically for ladies, called zenana gardens, were located only in the citadels where the privacy of ladies could be ensured. The public, in general, could enjoy royal pleasure gardens only occasionally, following a royal visit. Gardens in the Deccan, in common with those elsewhere in the Indian subcontinent, were used not only by day but especially in the evening. Because many Indian flowers open for pollination in the evening and are white, strongly scented, and tubular to attract nocturnal insects, an Indic tradition of an evening, or moon garden, existed. Traditionally, in the Indian subcontinent, scented flowers have long been associated with love and arousal and it would seem that amorous pursuits were enjoyed in gardens, in particular, at the cooler time of the day when flowers released their fragrances. In conclusion, it could be said that although the gardens of the Deccan share a family likeness with other Indo-Iranian gardens and were used in similar ways, the terrain of the Deccan and the reliance in this region on native Indic practices of water storage and management resulted in landscapes that were rooted in the Indian soil; if, stylistically, these gardens could be considered Iranian, temperamentally they were very much Indian. این مقاله به بررسی برخی از باغ های هندی-ایرانی قرن شانزدهم و هفدهم در منطقۀ «دکن»، در جنوب هند می پردازد. مدعای مقاله این است که نوع زمین و شیوۀ مدیریت آب در جنوب هند گونه ای از منظر را پدید آورده که به طور قابل ملاحظه ای با آنچه در شمال هند و ایران وجود دارد متفاوت است. باغ های دکن که در نزدیکی منابع فراوان آب قرار گرفته‌اند، پاسخی به بستر جغرافیایی و فرهنگ بومی هستند. عمارت هایی که در میان آب ساخته شده‎‌اند و جزئیات استخرهایی که در دوران پادشاهیِ عادل شاهیان در نزدیکی «بیجاپور» ساخته شده‌اند شاهد این امر هستند. جانمایی کاخ‌ها بر روی تپه های مشرف بر آب و باغات وسیع نیز پاسخی به بستر جغرافیا و فرهنگ بوده؛ چنانکه در حیدرآباد و «گُلکُندا» در دوران سلسلۀ قطب‌شاهیان شاهد آن هستیم. در این منطقه و همچنین در بیجاپور، از باغها در فصول بارانی نیز استفاده می شده است. با اینکه زنان، شاه را در بازدید از باغات همراهی می‌کردند، باغ های ویژۀ زنان، با نام باغ های «زنانه»، تنها در ارگ وجود داشته است؛ جایی که بتوان حفظ حریم خصوصی آنان را تضمین کرد. مردم، به طور کلی، تنها گاه به گاه و پس از بازدید سلطان بود که می توانستند از باغ های لذتِ شاهی بهره مند شوند. باغ های دکن همچون دیگر باغات شبه قارۀ هند نه فقط در روز که خصوصاً شبها مورد استفاده بوده است. از آنجا که بسیاری از گل های هندی سفید، بسیار خوشبو و جاذب حشرات شبانه اند و شبها برای گرده افشانی باز می شوند، یک سنت شب‌نشینی هندی به نام «ماه-‌باغ» وجود داشته است. به طور سنتی دیرزمانی است که در شبه قارۀ هند گل های خوشبو با عشق و انگیختگی مرتبط است و عاشق پیشگان در باغ ، خصوصاً در خنکای روز که گل‌ها عطر خود را می‌پراکنند محظوظ می شدند. در نتیجه می‌توان گفت هرچند باغ‌های دکن از خانوادۀ باغ‌های هندی-ایرانی بوده و به نوع مشابهی استفاده می‌شده است، نوع زمین و استفاده از شیوه‌های هندی در مدیریت و ذخیرۀ آب در منطقۀ دکن، منظری را رقم زده است که ریشه در خاک هند دارد. اگر این باغ ها به لحاظ سبک، ایرانی هستند اما مزاج و طبعی بسیار هندی دارند.

http://www.manzar-sj.com/article_15317_be5acb71f959598767dd12c4732e537d.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Pasargade, a City or an Achaemenid Garden-City? Recreating the Prototype of the Persian Garden پاسارگاد، شهر یا باغشهر هخامنشی؟ بازآفرینی الگوی قدیمی‌ترین باغ ایرانی 66 73 15318 FA محمدرضا مهربانی گلزار عضو هیئت علمی گروه معماری منظر / دانشگاه بین المللی امام خمینی 0000-0001-9706-2723 Journal Article 2015 12 22 The recognition and perception of the whole Pasargade complex as the first capital of Achaemenes is not that simple, due to the dispersion of the ruins in the whole plain. Archeological findings were mainly concentrated on components and buildings without providing a general structure for Pasargade. This research, firstly, attempts to prove the existence of a garden as a connecting factor in Pasargade area by studying historical documents along recent archeological findings. Secondly, by analyzing the remained components, based on Persian landscaping traditions such as the existence of the main axis and symmetry, tends to find the geometry of the garden and its pattern. The results indicate that all of the buildings in Pasargade plain are constructed based on a spatial structure and that a large garden surrounded all the elements. “The royal garden” was only a small component of this large compound. In fact, it seems that the first governmental-ritual Achaemenid center was being constructed under the form of a garden-city with an ordered and integrated structure. پراکندگی آثار برجای‌مانده در دشت پاسارگاد، شناسایی و درک این مجموعه را به‌عنوان اولین پایتخت هخامنشیان دشوار می‌کند. یافته‌های باستان‌شناسی عمدتاً بر اجزا و بناها متمرکز بوده و ساختاری کلی ارائه نمی‌کند. تحقیق حاضر در ابتدا با بررسی اسناد تاریخی در کنار یافته‌های اخیر باستان‌شناسی سعی در اثبات وجود باغ به‌عنوان عامل پیونددهنده در محوطه پاسارگاد دارد. در گام دوم با تحلیل عناصر به‌جامانده مبتنی بر برخی سنت‌های منظره‌پردازی ایرانی همچون وجود محور اصلی و تقارن درصدد یافتن هندسه باغ و الگوی حاکم بر آن برآمده است. نتایج حاکی از آن است که کلیه بناهای دشت پاسارگاد در یک ساختار منظم فضایی احداث‌شده‌اند و باغی وسیع بر کلیه عناصر احاطه داشته است. «باغ شاهی» تنها بخش کوچکی از این مجموعه وسیع بوده و درواقع به نظر می‌رسد که نخستین مرکز حکومتی-آیینی هخامنشیان یک باغشهر با ساختاری منظم و یکپارچه بوده است.

http://www.manzar-sj.com/article_15318_3be1e43c45c1332103695ea502ff9207.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Guiding the Imagination: Perception and Inscriptions, The Court of the Lions at The Alhambra هدایت خیال : ادراک و کتیبه‌ها، حیاط شیرها در الحمراء 74 81 15319 FA گیلیان بارکر دکتری تاریخ هنر/ دانشگاه بریستول، انگلستان Journal Article 2015 12 22 This paper explores perception by examining various elements of The Court of the Lions at The Alhambra in Andalusia, focusing mainly on the fourteenth century. The position of The Court of the Lions in relation to the site of The Alhambra is set out within its historical context. The paper outlines the relationship of The Court of the Lions to its adjacent spaces: The Hall of the Two Sisters, The Hall of the Abencerrajes and The Lindaraja Mirador. The muqarnas prisms in the domes of the two halls are described and explored, particularly in terms of how they might function perceptually. The overall context of The Court of the Lions is briefly described in terms of outside and inside spaces. Architectural inscriptions are described and interpreted, particularly poetic epigraphs on specific locations. The perceptual effects produced by all these architectural and poetic features, as well as by still and moving water in the courtyard, do not have a merely aesthetic effect; they are also designed specifically to release and guide our imagination. این نوشتار با بررسی عناصر مختلف حیاط شیرها در الحمراء در آندلس، به نحوۀ ادراک این فضا از طریق آن‌ها می‌پردازد. تمرکز اصلی مقاله بر آثار قرن چهاردهم میلادی است. جزئیات معماری، ازجمله تزئینات مقرنس‌کاری، سنگ‌نوشتۀ روی آب‌نمای مرکزی و کتیبه‌های شاعرانه در تزئینات سطوح نما، در ارتباط با کارکرد، معنا و نقششان در ادراک فضا بررسی‌شده‌اند. همچنین نحوۀ قرارگیری حیاط شیرها و ارتباط آن با کل باغ در بستر تاریخی‌اش، ارتباط حیاط با فضاهای مجاور آن و چارچوب کلی حیاط ازنظر ارتباط فضاهای درونی و بیرونی موردتوجه قرارگرفته است. اثرات ادراکیِ تمامی این ویژگی‌های معمارانه و شاعرانه، به‌علاوۀ تأثیر آب ساکن و جاری در فضای حیاط، تنها یک اثر صرف زیباشناسانه ایجاد نمی‌کند؛ بلکه تمامی این‌ها مشخصاً برای آزادسازی و هدایت قوۀ تخیل ما طراحی‌شده‌اند.

http://www.manzar-sj.com/article_15319_786e9ac2a91abc685e169b38d7e19df4.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Garden as an Urban Development Driver in Iran, "Garden- Axes" and Development of the Historical City of Shiraz باغ به‌مثابه نهاد توسعۀ شهر، توسعۀ باغ- محور شهر تاریخی شیراز 82 89 15320 FA ندا عرب سلغار پژوهشگر دکتری معماری / دانشگاه هنر تهران Journal Article 2015 12 22 "Garden-axis" –the urban structural axis influenced by the gardens- is a great urban element in the cities of the Safavid era. Cities such as Qazvin, Isfahan, Mashhad, Shiraz and Nishabur, developed with garden-axes during this era. The first Safavid rulers built their new capitals by connecting them to old towns with garden cities which were organized around a special kind of public garden spaces (squares and streets). Shiraz, owes its civic life to existence of gardens, such as "Garden-axes" and also governmental gardens. The main question in this article is “What is the role of garden-axes in the development of Shiraz?” To answer this question, at first the concept of garden-axes and two garden-axes on north and west of the city is explained. Then their role in urban development during the Zand era and after it was analyzed and evaluated. The results show that garden-axes has been an achievement which drove gardens in the historic city of Shiraz in the Safavid era for the physical manifestation of the spatial structure of the city in the new system. Not even northern and western garden-axes of the city were the identification elements in the urban system, but they also have an important role in urban development. The formation of these garden-axes, represent Safavid basics of building gardens for identifying of the entrances to the city (Estakhri gate) and also led the development of the city during the Zand and Qajar and Pahlavi era. In the period of Karim Khan Zand Government, creation and integration of gardens with government buildings, including Bagh-nazar and Arg-Karimkhan Garden, along with revival of two garden-axes of north and west, strengthened the urban system. In the early stages of urban development of Shiraz in the first Pahlavi era, the western-oriented garden-axes became Karim Khan Zand street and in later periods, the integration of important administrative activities in this street and the process of development, led to the breakdown and destruction of gardens. «باغ- محور» - محورهای ساختاریِ شهری تأثیرپذیرفته از باغ- یک عنصر شهری شاخص در شهرهای دوران صفویه است. نوسازی و توسعه شهر، با کمک باغ- محورها در شهرهایی همچون قزوین، اصفهان، مشهد، نیشابور و شیراز در دوران صفویه صورت گرفت. حاکمان نخستینِ صفوی، پایتخت‌های جدیدشان را با اتصال باغ‌شهرهایی به شهرهای موجود برپا می‌کردند که حول نوع خاصی از فضاهای باغ عمومی (میدان و خیابان) سازماندهی شده بود.شیراز، حیات شهری خود را وامدار حضور باغ‌ها، چه به‌صورت باغ-محور و چه به‌صورت باغ‌های حکومتی بوده است. پرسش اصلی در این مقاله این است که نقش باغ- محورها در رشد و توسعۀ شهر شیراز چیست؟برای پاسخ به این سؤال ابتدا نگاهی اجمالی به چیستی مفهوم باغ- محور و شرحی بر دو باغ-محور شمالی و غربی شهر شیراز صورت گرفته و سپس نقش آن‌ها در توسعۀ شهری در دوران زندیه و بعد از آن بررسی و تحلیل‌شده است. نتایج نشان می‌دهد که باغ-محور، دستاوردی بوده است در شهر تاریخی شیراز که در دوران صفویه برای تبلور کالبدی ساختار شهر در نظام جدید فضایی ابداع‌شده بود. باغ-محورهای شمالی و غربیِ شهر، علاوه بر آن‌که عنصر هویت‌ساز در نظام شهری بوده‌اند، نقش مهمی نیز در توسعه‌های شهری داشته‌اند. شکل‌گیری این دو باغ محور، از یک‌سو نمایش‌دهنده اصول باغ‌سازی صفویان برای هویت بخشی به ورودی‌های شهر (دروازه اصطخر و دروازه باغ شاه) بود و از سوی دیگر به توسعه شهر در دوران زندیه، قاجار و پهلوی جهت می‌بخشید. در دوره کریم‌خان زند نیز ایجاد مجموعه شاهی و تلفیق آن با باغ‌های حکومتی ازجمله «باغ نظر» و باغ منضَم به «ارگ کریم‌خان»، در کنار تقویت دو باغ-محور شمالی و غربی، این نظام شهری را تقویت کرد. در اولین مراحل توسعه شهری شیراز، باغ-محور غربی شهر در دوره پهلوی اول به خیابان کریم‌خان زند تبدیل شد. در دوره‌های بعد، تجمیع فعالیت‌های مهم اداری در این خیابان و فرآیند توسعه در طی سال‌ها، منجر به تفکیک و نابودی این باغ‌ها شد.

http://www.manzar-sj.com/article_15320_f9bd58e0ae7969a7c78e417fcbfeff51.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Khawaja Garden, Narrated by "Nezami Ganjavi"; Representation of Persian Garden Pattern Based on the Interpretation of a Story in Masnavi of Haft-Paykar باغ خواجه، به روایت نظامی گنجوی، باغ ایرانی بر اساس داستانی از مثنوی هفت پیکر 90 95 15322 FA حمیدرضا جیحانی استادیار دانشکده معماری و هنر / دانشگاه کاشان Journal Article 2015 12 22 Structural and spatial representation of various gardens of different era in Iran based on archeological and historical literatures and documents is one of the major fields in surveying Iranian gardens. These surveys can assist us to gain a better perspective and understanding of pattern and structure of Iranian gardens. Utilizing a story from Masnavi Haft-Paykar, this current article attempts to introduce a lesser known pattern of Iranian gardens belonging to past historical periods. In this poetry, Nezami describes a complex garden composed of two parts, an internal (Golestan) and an external (Boostan) parts. A mansion (Hejabgah) existed in between those parts. Boostan was an enclosed part located between high walls exclusively for women’s privacy and occupancy. The view of Boostan was only available through the mansion. This represents a kind of garden which can be found in Masnawi of “Vis-O-Ramin” to some extent. Similarly, these spatial images may be extracted from earlier stories with much older historic roots in literature. Furthermore, it is possible that poets such as Fakhreldyn As’ad Gorgani and Nezami in narrating older stories visualized their knowledge of fifth and sixth centuries so that the stories could be matched with the ancient stories. Finding a proper answer to this question is extremely difficult. However, existing images in works of both poets can help us in recognizing a new configuration and pattern and allows us to gain a better comprehension of garden design in Iran. بازنمایی ساختاری و فضایی گونه‌های متنوع باغ ایرانی در دوره‌های مختلف با تکیه بر مستندات و مکتوبات تاریخی و باستان‌شناسی از شاخه‌های مهم پژوهش در حوزه باغ ایرانی است. پژوهش‌هایی که به فهم ما از باغ ایرانی، الگوها و ساختارهای آن در دوره‌های مختلف کمک می‌کند. این مقاله مشخصاً به معرفی الگویی کمتر شناخته‌شده از باغ ایرانی در دوره‌های پیشین با تکیه بر روایتی از مثنوی هفت‌پیکر نظامی گنجوی می‌پردازد. در این مثنوی، نظامی تصویر باغی مرکب را بازنمایی کرده است؛ باغی که از دو بخش بیرونی (‌گلستان) و درونی (بوستان)تشکیلشده و میان این دو غرفه‌ای(حجابگه) قرار دارد. بوستان فضایی محصور در میان دیوارهای بلند و در قرق زنان است و نظر افکندن به آن تنها از این غرفه ممکن است. این تصویر، گونه‌ای از باغاست که در مثنوی ویس و رامین نیز نشانه‌هایی از آن یافت می‌شود. این تصویرها ممکن است برآمده از شکل فضا در روایت اصلیِ داستان‌هایی باشند که ریشۀ قدیمی‌تری دارند؛ و یا ممکن است شاعری چون فخرالدین اسعد گرگانی و نظامی در بازتعریف و روایتگری داستانی قدیمی‌تر، به تجربیات بصری خود در سده‌های پنجم و ششم مجال داده باشند تا به میزانسن برخی صحنه‌های داستان‌های آن‌ها تبدیل شوند. پاسخ دادن به این پرسش دشوار است؛ اما همین تصویر قابل‌فهم از باغ که در آثار هر دو این شاعران بازنمایی شده است، نیز ما را با شکل و الگویی جدید از باغ آشنا می‌کند و به فهم ما از باغسازی ایرانی می‌افزاید.

http://www.manzar-sj.com/article_15322_fe184ec3276a986afa6e10163a63a942.pdf

پژوهشکدۀ هنر، معماری و شهرسازی نظر منظر 2008-7446 7 33 2016 01 01 Working in Paradise with the Master, Mohammad Shaheer پا به پای «محمد شهیر» در بهشت، تجربه‌های مرمت در باغ‌های ایرانی- هندی 96 103 15323 FA راتیش ناندا مدیر ارشد اجرایی در بنیاد فرهنگی آقاخان، هند Journal Article 2015 12 22 Landscape Architect Mohammad Shaheer (1948-2015) was the principal consultant in the restoration of several historic gardens in India and Afghanistan. This article presents his particular approaches and methods in three landscape restoration projects: Humayun’s Tomb gardens and Sunder Nursery central axis in Delhi, and Babur garden in Kabul.Shaheer had a deep understanding of Persian Garden and was the Master, discerning the design intention of the Mughal builders. Restoring the authenticity of these historic gardens is the result of this understanding and also his special attention to details. Restoration of water flow and planting in these projects is carried out based on historic description also considering local tradition with the aim of bringing the garden back to the state of a flourishing orchard. Shaheer’s thorough understanding of local cultural context and his special style in design_ simple yet to great effect_ has ensured modern functions are incorporated in the historic gardens and turned them into major tourist attraction sites. محمد شهیر (1948-2015 م.)، معمار منظر هندی، مرمت و بازسازی باغ‌های تاریخی مختلف در هند و افغانستان را بر عهده داشته است. این مقاله به رویکردها و روش‌های‌ وی در سه پروژۀ بازسازی منظر می‌پردازد : باغ مقبرۀ همایون و محور مرکزی ساندر نرسری در دهلی، و باغ بابر در کابل. شهیر درک عمیقی از باغ ایرانی داشت و اندیشۀ نهفته در باغسازی گورکانی را به‌خوبی می‌شناخت. حفظ اصالت باغ‌های تاریخی نتیجۀ این شناخت و همچنین دقت و توجه شهیر به جزئیات است. درک روح هندسۀ باغ به همان صورتی که وجود داشت و پیروی از آن، اساس کار وی را تشکیل می‌دهد. در این پروژه‌ها، بازسازی جریان آب و احیای طرح کاشت بر اساس شواهد تاریخی و همچنین بهره‌گیری از شیوه‌های محلی، با هدف بازگرداندن باغ به دوران شکوفایی خود انجام‌شده است. درک شهیر از زمینه‌های فرهنگی محلی و طراحی منظر مطابق آن، و سبک خاص او که در عین سادگی، مداخلۀ حداقل و پایبندی به اصالت طرح، قادر بود کارکردهای مدرن را نیز به‌صورت یکپارچه در باغ‌های تاریخی تعبیه کند، این سایت‌ها را به جاذبه‌های مهم گردشگری تبدیل کرده است.

http://www.manzar-sj.com/article_15323_885835902a171922507933d5809b45db.pdf